Espaρol - Italiano - Deutsch - Franηais - Portuguκs - Bosanski - Dutch - MORE - English

Multi-language edition: 

Μετάφραση: Όλγα Γκουνή

Μια μέρα μου πέρασε από το μυαλό ότι πολλοί από μας ακόμα επαναστατούμε … σαν παιδιά, χωρίς να ξέρουμε γιατί. Εξεπλάγην, σχεδόν σοκαρίστηκα, όταν ανακάλυψα μια τέτοια συμπεριφορά σε μένα. Νόμιζα ότι την είχα ξεπεράσει … Κι όμως, όταν αναρωτήθηκα "γιατί" συμπεριφέρθηκα όπως συμπεριφέρθηκα, η απάντηση ήταν ότι έκανα την επανάστασή μου.

Όταν είμαστε παιδιά κάναμε την επανάστασή μας εναντίον των γονιών μας, εναντίον της εξουσίας. Κι όμως, τώρα που είμαστε ενήλικες και "είμαστε υπεύθυνοι" για τη ζωή μας, γιατί ακόμα επαναστατούμε κι εναντίον ποιων κάνουμε την επανάστασή μας; Η απάντηση παραμένει η ίδια: "Εξουσία". Κι όμως συχνά είμαστε ο "επαναστάτης" και ο "επαναστατών". Περίεργη θέση; Πιθανόν, αλλά μια θέση που εμφανίζεται πολλές φορές.

Όταν παίρνουμε μια νέα απόφαση, είτε αυτή είναι μια νέα δίαιτα, ένα πρόγραμμα άθλησης ή μια νέα θετική πεποίθηση, φτάνουμε σ' ένα σημείο όπου εμφανίζεται η επανάσταση. Και νάμαστε, απ' τη μια μεριά να λέμε στον εαυτό μας τι να κάνουμε κι απ' την άλλη να αρνούμαστε να κάνουμε αυτό που μας λένε. Μέσα μας φέρνουμε και τα δυο στοιχεία: και την μορφή εξουσίας και αυτόν που δεν του αρέσει να κάνει αυτό που του λένε.

Συνάπτουμε συμφωνίες με τον εαυτό μας, ή με άλλους, ότι θα τηρήσουμε ένα συγκεκριμένο πλάνο ή πρόγραμμα και στη συνέχεια γκρινιάζουμε για τον χρόνο και την ενέργεια που χρειάζεται να διαθέσουμε προκειμένου να τηρήσουμε την υπόσχεσή μας. Μερικές φορές αρχίζουμε να νιώθουμε μια ανεξήγητη μνησικακία για τον άνθρωπο ή το πρόγραμμα με το οποίο κάναμε την συμφωνία.

Πριν από κάμποσους μήνες, άρχισα ένα πρόγραμμα βελτίωσης της όρασης. Τα πήγα περίφημα για δυο βδομάδες. Κάθε μέρα, ακολουθούσα τις οδηγίες, έκανα τις απαραίτητες ασκήσεις και οραματισμούς. Μετά, ήλθε η επανάσταση … "Είμαι υποχρεωμένη να το κάνω κάθε μέρα; Έχω κι άλλα πράγματα να κάνω …" Επανειλημμένα με έχω δει να επαναλαμβάνω αυτό το πρότυπο … Αρχίζω κάτι που αποφάσισα να κάνω, και μετά μόλις γίνει κάτι που "είμαι υποχρεωμένη" να κάνω, επαναστατώ και βρίσκω κάποια δικαιολογία να μην το κάνω.

Από πού έρχεται αυτή η ανάγκη για επανάσταση; Είναι η ανάγκη να νιώθουμε ότι έχουμε τον έλεγχο της ζωής μας, ότι είμαστε οι κύριοι του πεπρωμένου μας; Είναι η ανάγκη να νιώθουμε δυνατοί; Είναι μια ανέκφραστη αναζήτηση για αυτό-εκτίμηση και αυτό-αξία; Μήπως πραγματικά λέμε στον εαυτό μας και στον κόσμο ότι μετράμε, ότι είμαστε σημαντικοί, ότι οι επιθυμίες μας χρειάζεται να ληφθούν υπ' όψη κι ότι είμαστε σημαντικοί;

Κοιτώντας τις περιπτώσεις που επαναστατώ, βλέπω ότι αυτές οι εκδηλώσεις συχνά προέρχονται από μια ανάγκη να διεκδικήσω την ανεξαρτησία μου … να κάνω μια δήλωση ότι κανένας άνδρας ( ή γυναίκα) δεν είναι αφέντης μου. Κι όμως, η ειρωνεία είναι ότι όταν εκδηλώνουμε μια τέτοια συμπεριφορά, στην πραγματικότητα, παραχωρούμε τη δύναμή μας στον άνθρωπο και σ' αυτό εναντίον του οποίου επαναστατούμε. Επιτρέπουμε σε κάποιον άλλον να κατευθύνει την συμπεριφορά μας. Για παράδειγμα: Θυμάμαι όταν ήμουν παιδί είχα φτιάξει ένα κανόνα που δεν τον είχα πει σε κανέναν. Αν η μητέρα μου μου έλεγε να καθαρίσω το δωμάτιό μου, εγώ δεν το έκανα. Αν περνούσε κάποιο χρονικό διάστημα (που προηγουμένως είχα καθορίσει χωρίς να το ξέρει) χωρίς να μου αναφέρει τίποτε για την ακαταστασία του δωματίου μου, τότε το καθάριζα. Αλλά, αλίμονο, αν τολμούσε να μου πει ή ακόμα και να πετάξει υπονοούμενα … τότε, η ακαταστασία θα έμενε εκεί μέχρι να αποφασίσω ότι αρκετά είχε περιμένει.

Κι όμως, όταν αρνιόμουν να καθαρίσω το δωμάτιο μου επειδή μου το είχε ζητήσει, της παραχωρούσα την δύναμη να ελέγχει τις πράξεις μου. Η παράκλησή της "μ' έκανε" να έχω το δωμάτιό μου άνω - κάτω. Όταν "δεν μιλούσε", τότε εγώ καθάριζα το δωμάτιό μου. Η συμπεριφορά της υπαγόρευε την κατάσταση του δωματίου μου, για να μην πω την κατάσταση του μυαλού μου. Η παράκλησή της μ' έκανε να κρατάω μούτρα και να έχω ενοχές.

Όταν επαναστατούμε ενάντια σε εξωτερικές περιστάσεις στη ζωή μας, η επανάστασή μας γίνεται με τις πεποιθήσεις μας και τις σκέψεις μας. Η κατάληξη είναι ότι χάνουμε την εσωτερική μας ηρεμία και ευτυχία εις απάντησιν της δράσης ή μη δράσης ενός άλλου. Ποιος ελέγχει ποιον;

Ο μόνος τρόπος να είμαστε πραγματικά ισχυροί στη ζωή μας είναι να έχουμε την ευθύνη των πράξεων και αντιδράσεών μας. Με το να εκφράζουμε το θυμό μας δεν δείχνουμε τη δύναμή μας. Η δύναμη συχνά κρύβεται στην σιωπηλή κατανόηση και ενσυναίσθηση. Η δύναμη βρίσκεται στην αποδοχή ότι ο καθένας, μαζί κι εσύ, γράφει το σενάριό του. Κανείς άλλος δεν γράφει τα λόγια για λογαριασμό σου. Κανένας δεν αποφασίζει αν νιώθεις χαρούμενος ή δυστυχισμένος. Κανένας δεν μπορεί να σε αναγκάσει να αντιδράσεις θυμωμένα ή ήρεμα όταν αντιμετωπίζεις μια αγχωτική κατάσταση.

Πού βρίσκεται η αληθινή δύναμη; Μέσα σου, στις επιλογές σου, στον τρόπο που βλέπεις τον εαυτό σου και τον κόσμο. Πού βρίσκεται η νίκη για τον επαναστάτη; Όταν ο θυμός γεννά κι άλλο θυμό, η επανάσταση φέρνει κι άλλη επανάσταση, και η ειρηνική επίγνωση φέρνει ευχαρίστηση και αρμονία.

Όσο για μένα, πραγματικά θέλω να καταθέσω τα όπλα και να σταματήσω να πολεμώ τον εαυτό μου. Είναι γνωστό ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε οι μεγαλύτεροί μας εχθροί … κι ότι η ειρήνη αρχίζει από μας. Καιρός να αφήσουμε στην πάντα τις επαναστατικές πεποιθήσεις και ν' ανοιχτούμε στην δύναμη της οικειοθελούς δέσμευσης των επιλογών μας, του αυτοσεβασμού, της αυτεπίγνωσης και της δύναμης μέσα μας.

Όλοι μας μπορούμε να είμαστε νικητές σ' αυτό το παιγνίδι που λέγεται ζωή. Δεν πρόκειται για διαγωνισμό. Είναι ένα μονοπάτι στο οποίο είμαστε ελεύθεροι να είμαστε αληθινοί στα πιο υψηλά μας όνειρα και στα όμορφα, δυνατά όντα που είμαστε.

Translated from "Are You Rebelling?" at www.innerself.com.

Για την συγγραφέα:

Recommended book: 

"The Courage To Be Yourself"
by Sue Patton Thoele
Info/Order book

INNERSELF BOOKS
To access Amazon through InnerSelf's affiliate program,
click here: Books Home Page
(When you use this link, you pay the Amazon low prices
& InnerSelf Magazine gets a percentage of the sale.)

Index of articles in
ArmoniaInterior